Het immuunsysteem van de Westie staat bekend als "actief" — een eigenschap die hem alert maakt, maar die ook een keerzijde heeft. Westies hebben een aantoonbaar verhoogde aanleg voor aandoeningen waarbij het immuunsysteem het eigen lichaam aanvalt: auto-immuunziekten.
Wat zijn auto-immuunziekten?
Normaal beschermt het immuunsysteem het lichaam tegen ziekteverwekkers. Bij een auto-immuunziekte raakt het systeem "in de war" en valt het eigen weefsel aan — huid, gewrichten, bloed, organen. Dit leidt tot chronische ontsteking en weefselschade.
Meest voorkomende auto-immuunziekten bij de Westie
Atopische dermatitis
Atopie is deels een immuungemedieerde aandoening — het immuunsysteem reageert overdreven op normaal onschadelijke stoffen. Zie ook ons uitgebreid artikel over huidproblemen.
Idiopatische longfibrose
Er zijn aanwijzingen dat ook de longfibrose bij de Westie voor een deel immuungemedieerd is — het lichaam reageert met overmatige littekenvorming op onbekende prikkels.
Immuun-gemedieerde hemolytische anemie (IMHA)
Bij IMHA vernietigt het immuunsysteem de eigen rode bloedcellen. Symptomen: bleekheid, vermoeidheid, gele verkleuring (icterus), kortademigheid. Dit is een ernstige, acute aandoening die spoedbehandeling vereist.
Immuun-gemedieerde trombocytopenie (ITP)
Het immuunsysteem vernietigt de eigen bloedplaatjes. Symptomen: kleine bloedinkjes in de huid (petechiën), neusbloedingen, langdurig bloeden bij kleine wondje. Behandeling: immuunsuppressieve medicatie.
Behandeling
De meeste auto-immuunziekten worden behandeld met immuunsuppressiva (corticosteroïden, ciclosporine, mycofenolaatmofetil). Doel: het overactieve immuunsysteem temperen zonder het volledig te onderdrukken. Langdurige begeleiding door een internist-dierenarts is vaak noodzakelijk.