Als er één thema is waar Westie-eigenaren vroeg of laat mee te maken krijgen, dan is het huid. De Westie heeft van nature een gevoelige huid — en de witte vacht maakt problemen al snel zichtbaar. Maar wat zijn de oorzaken, en wat kun je eraan doen?

Waarom is de Westie zo vatbaar voor huidproblemen?

De Westie heeft genetisch een verhoogde aanleg voor allergische huidreacties. Zijn immuunsysteem reageert sneller en sterker op externe prikkels dan bij veel andere rassen. Dit is voor een deel dezelfde eigenschap die hem zo alert en waakzaam maakt — maar het heeft ook een schaduwkant voor zijn huid.

De meest voorkomende huidaandoeningen

Atopische dermatitis

De meest voorkomende huidaandoening bij de Westie. Veroorzaakt door overgevoeligheid voor allergenen uit de omgeving: huisstofmijt, graspollen, schimmels, of contact met bepaalde materialen. Kenmerken: intense jeuk, roodheid, huidverdikking bij langdurig krabben, terugkerende oorontstekingen.

Voedingsallergie

Een deel van de Westies reageert allergisch op ingrediënten in hun voeding — meest voorkomend: kip, rund, granen of zuivel. Symptomen overlappen met atopische dermatitis. Een eliminatiedieet (6-8 weken strikt ander voedingsprotocol) is nodig om dit te diagnosticeren.

Malassezia (gistinfectie)

Een gist die normaal op de huid leeft kan bij een Westie overmatig groeien, met name in oksels, liezen en oren. Kenmerken: vettige, gele huid, muffige geur, jeuk. Behandeling: anti-schimmelshampoo en soms medicatie.

Bacteriële huidontsteking (pyodermie)

Door langdurig krabben of likken kunnen bacteriën de huid infecteren. Symptomen: korstjes, puistjes, kale plekken, vochtige huid. Behandeling: antibiotica en lokale therapie.

Wat kun je zelf doen?

Wanneer naar de dierenarts?

Als je Westie zich constant krabt, bijt in zijn poten, roodheid vertoont of vochtige, kale plekken heeft, is een dierenartsconsult noodzakelijk. Huidproblemen die lang onbehandeld blijven, leiden tot secundaire infecties en chronische schade aan de huid. Vroeg behandelen is altijd beter.

Tip: Houd een logboek bij van wanneer de klachten optreden — wat voor het weer was, wat de hond had gegeten, waar hij gelopen had. Dat geeft je dierenarts waardevolle informatie voor de diagnose.