Honden zijn meesters in het verbergen van pijn. Het is een overlevingsinstinct: in het wild maakt zwakheid je kwetsbaar. Maar als baas wil je natuurlijk wel weten wanneer je Westie pijn heeft. Kennis van de subtiele signalen kan een wereld van verschil maken.
Gedragsveranderingen
Dit zijn de eerste en meest betrouwbare signalen:
- Minder actief of speels dan normaal
- Wil minder wandelen of haalt het tempo niet meer bij
- Eet minder of weigert voer
- Trekt zich terug, zoekt minder contact
- Reageert anders (bijt, gromt) als je een bepaald lichaamsdeel aanraakt
- Meer slapend of rustend dan gewoonlijk
- Rusteloosheid — kan niet goed een comfortabele houding vinden
Lichamelijke signalen
- Kreupelheid of been optillen
- Opgespannen buikspieren, gebogen rug
- Overmatig likken van een bepaald lichaamsdeel
- Gekreunde ademhaling of zuchten
- Sneller ademen in rust
- Vernauwde pupillen of glazige ogen
Westie-specifiek
Westies zijn echte stoïcijnen — ze klagen zelden. Een Westie die merkbaar kreunt of jammer, heeft serieuze pijn. Maar ook subtiele signalen zoals "minder grappig doen dan normaal" of "niet meer op de bank willen springen" kunnen al duiden op ongemak.
Wat je zelf nooit moet doen
Geef nooit menselijke pijnstillers aan je Westie. Ibuprofen, paracetamol en aspirine zijn giftig voor honden en kunnen ernstige orgaanschade of de dood veroorzaken. Alleen door de dierenarts voorgeschreven pijnstilling is veilig.